Een ander perspectief door mindfulness

Een ander perspectief door Mindfulness

Mijn eerste retraite zorgde ervoor dat ik een andere kijk kreeg op het huishouden. 
Geen prachtige spirituele ervaringen, maar gewoon een andere blik op de dagelijkse realiteit. Vijf dagen lang had ik mij ondergedompeld in stilte en uren mediteren. Nu vind ik als moeder van vier kinderen vijf dagen stilte geweldig. Niemand praat tegen mij, niemand vraagt iets en ik hoef niemand antwoord te geven, heel overzichtelijk… dacht ik. 

Tot bleek dat er zich eindeloze gesprekken in mijn hoofd bleven afspelen; “wat zalig deze rust, waarom doe ik dit eigenlijk niet vaker? Misschien kan ik het wel vóor mijn werk een half uurtje doen. Of ik ga gewoon in de tuin loopmeditatie doen, lekker dichtbij of zouden de buren mij dan kunnen zien vanuit het zolderraam?

Ah, afgedwaald, even naar mijn ademhaling. Even spieken trouwens of de meditatielerares naar mij spiekt. Tjonge die lijkt wel in slaap, zou ze niet omvallen? Als ze nou eens een echt lekkere cappuccino zouden maken in de pauze in plaats van die filterkoffie. Merel, concentreer je, ok, ik ga mijn aandacht richten op geluiden.” En langzaam wordt mijn hoofd wat rustiger en wisselen de prettige en onprettige ervaringen zich af als een soort golfbeweging. Ik word me steeds bewuster van wat er allemaal aan me voorbijtrekt. Schokkend om te merken dat het twaalf minuten duurt voor een appje dat ik stiekem lees weer naar de achtergrond is gezakt. Blijven mijn hersenen echt zolang met één onderwerp bezig?

Interessant blijft natuurlijk hoe ik omga met dingen die ik niet fijn vind en anders zou willen. Daar heb ik in deze week genoeg tijd voor om mee te oefenen. Irritante geluiden, buikpijn en enorme
onrust dringen zich aan me op. Sommige dingen zijn gewoon anders dan ik had gewenst en dat is natuurlijk nét hoe het in het gewone leven ook gaat.

Dus als ik weer lekker thuis ben na de retraite valt de hoeveelheid herrie, ruzie en de hoeveelheid troep, waar ik me ook nog verantwoordelijk voor voel (want ja, mijn huis) me veel meer op dan
voordat ik wegging en binnen twee dagen barst ik uit.
 Ik ben het zó zat de hele dag sokken op te
rapen, vastgeplakte rozijnen van de vloer te schrapen en keurige stapeltjes was te vouwen die omver worden getrokken. Na mijn uitbarsting zie ik het ineens helderder: dit is dus domweg anders dan ik graag zou willen en dus aan mij de keus hoe ik ermee om wil gaan. Of ik blijf een zeurende, chagrijnige moeder die probeert ons huis met pubers netjes te houden of ik leg me erbij neer dat ik
nog een paar jaar in een “studentenhuis” woon. 

Ik besluit de laatste optie toch in ieder geval uit te gaan proberen en stap dus vrolijk over bultjes was heen en kieper de schone was ongevouwen in de la van manlief. Deze bewuste rommel is voor mij een nieuwe uitdaging, maar bevalt eigenlijk beter dan gedacht. 

Twee weken later ligt het nog steeds ongevouwen in de la en ik vraag voorzichtig of het hem eigenlijk niet uitmaakt of het wel of niet gevouwen is. “Nou” zegt manlief,  “ik vind het inderdaad belangrijker dat je gezellig bent dan dat de was gevouwen is.”  “Maar”  voegt hij eraan toe, “ga maar niet al te vaak op retraite”.

Schrijfster: Merel Veen – Re-integratiecoach / Loopbaancoach bij Werkflow